Op dit moment ben ik aan het stil staan. Het einde van het jaar komt weer in zicht en ik wil jullie graag meenemen naar de afgelopen periode, maar ook naar het afgelopen jaar. Het was een jaar met positieve dingen maar zoals altijd ook dieptepunten. Ook wil ik graag vooruit blikken naar 2026. Dus ga lekker zitten en geniet van mijn laatste blog van 2025!
2025 begon voor mij spannend, want ik ging kijken in Lochem voor een alternatieve woonvorm. Eigenlijk begon deze mogelijkheid als in november, maar de overgang naar 2025 stond nog in het teken van wonen. Ik was daarvan ontdaan en de beslissing was moeilijk. Of niet? Want mijn hoofd dacht dat dat als ik dit afwijs dat ik weg moet bij Vivere maar dat zat in mijn hoofd, dus heb ik het afgewezen.
Het was alsof ik een zware jas uit deed en ik had weer ruimte om te ademen.
Ook begon ik mijn jaar met coaching. Ik wilde onderzoeken waarom mijn hoofd alles overdenkt en nooit stil staat. Maar na een paar keer merkte ik dat het mij niets opgeleverd en ik nog steeds druk ben in mijn hoofd, dus ben ik ermee gestopt.
Kort daarna begon ik met yoga lessen. In het begin twee keer per maand maar al snel was het wekelijks. In het begin was het voor beide partijen zoeken. Maar nu zijn wij zo goed op elkaar ingespeeld en dat is fijn. In het begin deden we veel met visualisatie en ik merkte dat ik dat niet goed kon. Ik gaf mezelf toen op mijn kop. Nu lach ik daarom, want Selina Terenghi wil weer harder lopen dan ze kan.
Nu heb ik elke week yoga en ik merk dat het mij steeds gemakkelijk afgaat. Ik kan mij steeds beter in de visualisatie verplaatsen en daar ook zijn.
Begin januari ben ik voor de eerste keer naar de sauna geweest. Dat was een feestje en daarna heb ik besloten om vaker te gaan. Mijn lijf ontspande en voelt zacht. Dus ik was in juni weer en begin januari heb ik al weer geboekt.
In het voorjaar ben ik opzoek gegaan naar vrienden, maar helaas viel dat vies tegen. Ik heb op verschillende aps gezeten waar ik leuke gesprekken mee heb gehad, maar die al snel dood liepen. Dat was een domper vond ik.
Ook mijn beste vriend verdween uit mijn leven. Okey, dat heb ik wel aan mezelf te danken, maar ik voelde me wel lang alleen.
In de zomer heb ik daarom ook in omgeving en Apeldoorn flyers opgehangen met dat ik een maatje zoek. Lange tijd heb geen bericht gehad (oké het was ook zomertijd, dan is iedereen op vakantie). Tot ik begin september een apje kreeg. Daaruit is een super mooie vriendschap ontstaan met Floortje!
Maar mijn verlangen was groot om nog een paar vriendschappen op te bouwen. Op dit moment ben ik daar mee bezig en Floortje helpt mij daar ook bij. Zo bellen we regelmatig met elkaar en ga ik voor het eerst oud en nieuw vieren bij vrienden en daar ook blijven slapen waarschijnlijk. Dus dit is de eerste oud en nieuw met vrienden.
Sorry, ga van hot naar her!
In juni heb ik familieopstellingen gedaan en ben ik daardoor erg gegroeid. Dit was mooi en ik ben tot mooie inzichten gekomen.
Een week later stonden opa en oma uit Duitsland bij mij op de stoep. Het was een week vol herinneringen die ik koester.
En natuurlijk mijn weekje zeilen waar ik zo van genoot. Even weg en wind door de haren. Ik heb gezwommen in de waddenzee. De begeleiders die mij nog kende vonden dat ik ontzettend gegroeid ben. Dat is natuurlijk leuk om te horen.
Eenmaal weer thuis begon ik met mijn cursus: “de opvoeding van het kind”. Mijn droom is namelijk om met kinderen te werken. Maar daarvoor moet je eerst een papiertje halen. Dus kwam ik op de cursus met in de hoop dat ik ergens een ingang kan vinden.
Ik ging als een gek aan de slag en vergat mijn CP-lijf. Ik moest door. Van mezelf, terwijl ik alle tijd van de wereld heb.
Toen kwam ik bij de oefenvragen en heb ik die gemaakt. Daaruit blijkt dat ik best wat fout had. Dat demotiverende mij en kon ik niet verder. Tot ik een gesprek had met een begleider. “Je kan niet na een keer een samenvatting maken gelijk alles weten. Je moet studeren.”
Maar in die periode (laat zeggen, halverwege september) ging het niet zo goed met mij. Geestelijk ging het hartstikke goed! Ik heb een leuke, lieve vriendin, een cursus waarin mijn hart lig, dus waarom was/ben ik dan zo spastisch?
Dat was de vraag van de afgelopen maanden. Waarom ben ik zo spastisch?
Tijdens mijn intake in november bij mijn nieuwe revalidatiearts in het ziekenhuis kwam dit natuurlijk ook naar voren. Je zou zeggen dat je gewoon mijn baclofenpomp moet ophogen, maar ik ben daar huiverig in omdat mijn rompbalans te slap is en ik daardoor voorover buig wat dan weer niet goed is voor mijn rug/nek. Dit is altijd de afweging die ik moet maken. Ga ik voor pijn en spasmes of ga ik voor een dubbel geklapte Selina? De arts vond het ook een ingewikkelde casus. Dus die ging overleggen met haar collega en dan zouden wij de week erop telefonisch contact hebben wat het plan wordt. Zo gezegd, zo gedaan en uit dat telefoongesprek kwam uit dat we toch de pomp gaan ophogen. Toevallig kwam die vrouw van de pomp donderdag mijn pomp vullen en daadwerkelijk ophogen.
Nu heb ik minder spasmes en pijn. Nu denk je zeker: hoe zit het met je rompbalans? Tja, daar ben ik nog steeds niet over uit. Want nu komt het volgende: Afgelopen zaterdagavond hadden we cadeautjesavond. Super gezellig. Maar ik zat die dag weer gefocust op de klok te kijken. Sinds die dag heb ik pijn in mijn nek.
Dus nu vraag ik mij af komt het door de pomp die opgehooggd is of door de klokkentic?
Twee weken geleden had ik niet zo een goede week. Ik was moe en zat niet lekker in mijn vel. Ik was kortaf en ik kreeg weer een uitbarsting. Dat was niet leuk maar schijnbaar nodig. Alleen de manier waarop was niet okey. Hier ga ik in 2026 mee aan de slag.
Savonds kwam mijn begeleider even kletsen over de dag. We raakte in gesprek en op een gegeven moment hadden wij de oorzaak gevonden. Misschien klinkt het een beetje spieriwieri maar ja, ik geloof hierin.
Mijn begeleider legde de link naar mijn cursus. (Even voor de mensen die mij niet goed kennen, ik heb een traumatische geboorte gehad. Ik heb zuurstof te kort gehad tijdens mijn geboorte). En wat is de link dan? Nou, ik ben nu bij het stuk “bevallingen. Dus mijn begeleider zei: “dat is het! Je lees of geboortes en je lijf reageert naar je eigen geboorte. Toen kwam de tranen. Yep, daar zit de pijn.
Ik heb al heel lang het gevoel dat ik iets met mijn geboorte trauma moet doen. Eigenlijk al lang voordat ik op mezelf ging wonen. Alleen ik had geen ruimte. Ja, die ene keer met Stembevrijding. Toen was ik even bij mijn eigen bevalling en haalde ik de baby zelf uit de buik en niet de artsen, want oorspronkelijk ben ik gelijk mee genomen door de artsen omdat het niet goed ging. Ik vertelde dat aan mijn Stembevrijder en die nodigt mij uit om mezelf uit de buik te halen. Nou, janken, janken jongens!
Na die sessie was ik een week van de kaart. Maar ik had geen tijd om te verwerken, want ik moest van mezelf door.
Nu heb ik tijd, tijd voor verwerking. Afgelopen dagen ben ik alleen maar moe en dat mag. Het mag ook van mezelf.
Zoals 2025 begon met coachingsgespekken wil ik 2026 ook weer beginnen met een vorm van therapie. Hoe en wat weet ik nog niet, maar het is weer hoog tijd. En ik wil nog iets spannends doen om mijn geboortetrauma een plekje te kunnen geven. Namelijk een geboorte opstelling. Ik ben erg benieuwd!
Ik wens jullie liefdevolle feestdagen en een mooie overgang naar 2026!
