Wij zijn nu ruim een maand verder dat ik mijn laatste blog had geschreven en ik krijg veel vragen hoe het nu met mij gaat. In mijn vorige blog vertelde ik over dat ik één ben van een ongeboren tweeling. Ik was intens verdrietig en kon het geen plekje geven. Mijn dagen bestond uit veel alleen zijn en tv kijken. Ik kon niet vooruit kijken en zat in rauw om Elenora. Tot op een dag alles veranderen.
Ik zat heel erg in mijn hoofd met de vraag wat moet ik nu met deze informatie? Dus op een avond toen ik in bed lag te malen vroeg ik Elenora: “Lieve schat, wat wil je dat ik met deze informatie doe?” Toen viel ik in slaap.
De volgende dag werd ik wakker met de zin: “ik wil leven!”
Nou, dat was Elenora, daar ben ik heilig van overtuigd. Dus tja, dan luister je naar je zusje, he?
Ik dacht na over haar en voelde sterk dat ik haar een fysiek plekje moest geven zodat ik haar kan verwerken en door kan gaan met mijn leven. Maar de vraag was hoe? Ik keek naar mijn engeltje met de letter S in het midden en voelde dat ik de zelfde tatoeage wilde maar dan met een E van Elenora. Toen had ik bedacht dat ik er een lijntje tussen wilde om ons te “verbinden”. Een paar dagen later dacht ik, ik weet het! Ik doe aan allebei de kanten een puzzelstukje om ons te verbinden. Zo gezegd, zo gedaan en ik ben erg blij met het resultaat.
Daarna ging het weer beter. Ik wilde mij contacteren op wat ik echt leuk vindt, zoals ben ik weer bezig met de voorbereidingen voor mijn grote vakantie in juli. Ik wil namelijk weer 3 weken met de camper op pad. Dit keer gaat de naar Duitsland en in gedachte gaat Elenora mee. Ook mijn zeilvakantie over een maandje staat op de planning. Iets waar ik ontzettend naar uitkijk! En ook nog begin april met mami naar K3! De originele van vroeger. Van Teleromio en Alle kleuren van de regenboog. Daar kijk ik enorm naar uit en daar haal ik mijn energie uit.
Sommige dagen voel ik mij alleen. Ik heb weinig vrienden en dat vind ik lastig., maar ik denk dat dat mijn hele zal blijven achter omdat ik in mama’s buik ooit mij zusje had. Dit verlies heeft veel littekens achter gelaten, dat is gewoon een fiet, maar ik ben nu zover dat ik de hechtpleisters eraf kan trekken en de wond schoon kan likken. Dan probeer ik afleiding te zoeken. Beetje op YouTube hangen, met begleiders kletsen, fietsen, helpen in de moestuin, dingen opzoeken voor Duitsland. Maar ook therapie en afspraken. Ook ben ik vorige week maandag weer sinds december gaan zwemmen. Ik wist dat er weer tijd voor is, want ik voelde dat mijn lijf ontspannen genoeg was, dus ik had vorige week weer besloten om te gaan, maar die zondag werd ik weer super spastisch en had ik weer pijn, maar ik heb toch geen reden om weer zoveel pijn te hebben?
Ik voelde dat het anders was dan voor de opstelling en ik voelde dat het angst was. Ik had angst voor de pijn waardoor, ja sorry dit is even een psychologisch weetje. Ik had angst waardoor ik juist spastisch wordt en juist pijn krijg, want ik heb geen reden om spastisch en pijn te hebben. Elenora is in beeld, dus ik heb eerst een duidelijk en goed gesprek gehad met mijn zus en toen heb ik de knoop doorgehakt en ben ik gegaan en uiteraard stond Elenora aan de kant om mij aan te sporen. Het voelde goed om weer in het water te liggen en mijn oude CP-lijf in beweging te brengen. Het voelde nog een beetje gehandicapt, maar ach, ik ben wel gewoon gegaan!
Maar hoe gaat het met met de pijn? (ja, ik stel de vraag zelf maar, want ik zit hier alleen op mijn kamer en niemand behalve Elenora is hier. Hahaha sorry flauw.Oh, weten jullie nog dit een keer allas heb opgeschreven wat er in mijn hoofd gebeurd? Ik besef mij nu dat dat tegen Elenora was/is. okey, ik zal weer verder gaan mijn punt.) Tja, de pijn. het gaat echt stukken beter. Maar de pijn blijft wel een tijdje na het zwemmen. Mijn fysio en ik (eigenlijk vooral ik) zijn nog in dubio wat wij hiermee moeten. Door gaan met zwemmen en accepteren dat het niet gaat of wel zwemmen en de pijn accepteren.
In januari (voor de opstelling) had ik bij de relaviedatiearts aangeven dat ik een “nieuwe” knak in mijn heupen voelde. Even voor mijn nieuwe blogvolges, allebei mijn heupen zijn al jaren uit de kom en af en toe hoor je “pok”, dan komt mijn heup tegen mijn kom. Dat doet geen pijn en dat ben ik gewend. Maar dit was/is een nieuwe knak, dus heb ik aangegeven om foto’s te laten maken van mijn heupen. Ik vertelde ook dat ik die prenatale opstelling ging doen, dus kwamen wij tot de conclusie om te wachten met foto’s maken tot ik die opstelling gedaan heb. Zo gezegd, zo gedaan.
Na de opstelling ging het weer super goed qua pijn en spasmes, dus ik vroeg mij af of het nog wel zin zou hebben om nieuwe foto’s te laten maken, maar mijn begeleider zei dat het geen kwaad kan om nieuwe foto’s te laten maken, dus nu wacht ik op een oproep, want ze hadden mij in gepland in mijn zeilvakantie en ik ga écht niet op en neer voor tien minuten onder een scan liggen, dus wordt vervolgd!
