Misschien moet ik toch maar beginnen te schrijven. Ik heb geen idee waar dit naartoe leidt, maar wij gaan het mee maken. Ik zit lekker buiten in de belevingstuin en luister naar de natuurgeluiden.
Sinds ik mijn vorige blog heb geschreven is er weer een hoop gebeurt. Ik hoor je denken, waarom heb je zolang niet geschreven? Ik had/heb er geen ruimte voor. Ik heb eind april nog een prenatale opstelling gedaan omdat ik het gevoel had dat ik er nog niet helemaal was. Mijn therapeut (inmiddels ook vriendin) kwam met het idee om “opnieuw” geboren te worden. Zo gezegd, zo gedaan. Ik moest op de grond liggen tussen allemaal kussen, wat de baarmoeder moest voorstellen. Mijn begeleider en vriendin legte hun hand op mijn hoofd en wachte tot er een teken kwam om geboren te worden.
Ik weet nog dat ik er lag met een doek over mijn hoofd zodat het, net als in de buik, donker is. Ik kreeg een beetje paniek, maar dat was wel logisch met mijn start van mijn leven. Dus ik gaf aan dat ik paniek had waarop de donkere deken af ging en wij erover hebben gepraat. Toen toch besloten om het proces door te laten gaan met de handen van mijn begeleider en vriendin die mij houvast gaven om in het hier en nu te blijven.
Ik voelde dat Elenora bij mij was om mij er doorheen te loodsen en dat heeft geholpen. Ik weet nog dat ik daar lag en dacht wat doe ik hier? Maar toen ik mezelf uit de baarmoeder door het geboortekanaal (wat de kussens voorstelde) perste merkte ik dat mijn lijf super spastisch werd. IK WIL NAAR BUITEN!
Toen ik opnieuw geboren was vertelde ik dat ik bij de geboorte gelijk ben weggehaald bij mama anders zou ik het niet hebben overleefd. Waarop mijn vriendin zei: “Wil je bij een van ons op de borst?” Dat wilde ik wel! Ik koos voor mijn begeleider. Het was fijn, maar wel een beetje awkard.
Eenmaal weer in de stoel hebben we nagepraat. Er kwam toen een ander thema ter sprake. Nog een trauma waar ik op dat moment achter kwam. Helaas kan ik niet vertellen wat dit precies is. Ik was in schok. Schuldgevoel tegenover mezelf kwam naar boven. Want het is al jaren geleden. Waarom heb ik het niet door gehad? Maar de mensen om mij heen steunen mij heel erg.
Dit is waarom ik lang niet geschreven heb. Jullie weten dat ik veel schrijf over mijn leven en wat ik allemaal mee maak, maar dit kan en mag ik niet aan de grote klok hangen. Ik wil wel graag vertellen hoe het nu gaat, want voor mijn vakantie in Duitsland had ik vooral een schuldgevoel tegenover mezelf, maar begin van mijn vakantie heb ik over deze situatie gedroomd. Ik denk juist omdat ik op vakantie was dat ik tijd had om het te verwerken. Sinds dien ben ik angstig en slaap ik slecht. Ieder geluidje lig ik te beven in bed. Ik gebruik sinds twee weken Valiean om toch een goede nachtrust proberen te pakken. Maar dat het goed gaat kan ik niet bepaald zeggen nee.
Ik merk aan mezelf dat dit onderwerp heel veel ruimte in beslag nemen in mijn hoofd. Ik denk er niet de hele tijd aan, maar het is er gewoon wel. Laatst had ik met mijn begeleider over. Ik brak en kwam tot de conclusie dat ik mij beter laat zien dan ik mij daadwerkelijk voel. Ik ga gewoon door met het leven terwijl ik mij gewoon zwaar, zwaar KUT voel. Het is mijn kracht om gewoon door te gaan, maar doe ik daar wel goed toe tegenover mezelf? Of moet ik gewoon de hele dag in mijn bed wegrotten? Ik ben gewoon niet zo.
Dus probeer mezelf af te leiden met massages, yogalessen, tiktok kijken, zwemmen en mij te contacteren op mijn droom. Want ik wil nog steeds graag met kinderen werken!
In juni was ik uitgenodigd voor een dag met kinderen met spraakcomputers. Ik was enthousiast om daar onderdeel van te mogen zijn. Het was een ontzettend leuke dag, ondanks dat ik de lat voor mezelf weer te hoog had gelegd. In de taxi naar huis lachte ik mij een beetje uit. Je kan niet van 0 naar 100., dus de volgende dag heb ik een mail gestuurd naar de contactpersoon met wat ik er van vond. Met haar heb ik na mijn vakantie een belafspraak.
Ondertussen waren de voorbereidingen voor de grote reis in volle gang. 1 juli stond die prachtige camper weer bij mij voor de deur. Ik had ontzettend veel zin om er even tussenuit te zijn. 3 weken vrijheid! Ik had wel een beetje een route gemaakt omdat ik mijn tante in Berlijn wilde opzoeken. Ik had een combinatie gemaakt van steden en natuurgebieden. Het is te veel om het allemaal te vertellen in één blog, maar sommige van jullie hebben misschien wel mijn gevolgd in Polersteps, toch wil ik een paar Highlights geven zoals de kerk in Meissen.
Ik had op Google dit stadje gezien en ik voelde dat ik er echt heen moets. De kerk lig boven op een berg en ik was geïntegreerd door zijn machtig uitstraling. Ik voelde. Het leek alsof ik er eerder was geweest. Alsof ik in mijn vorige leven iets met deze kerk had. I dont kwow. Ook had ik de dwang om hem ook fysiek
Ook Berlijn mocht tijdens mijn reis niet ontbreken, want ik heb namelijk mijn tante opgezocht. Dit was de eerste keer dat ik haar opzocht omdat ze eigenlijk in een flat woont zonder lift. Maar omdat ik nu mijn huisje op wielen bij mij had kon ik toch haar opzoeken.
Ik verbaasde mij hoe groot deze stad is. Mijn tante zei dat wij nog maar een inimini stuk hadden gezien. Wij hebben de Brandenburger Tor gezien en doorheen gelopen. Dat was voor mij indrukwekkend omdat ik het alleen maar van het internet en de plaatjes ken. Daarna zijn wij doorgelopen naar het museumplein waar de ene naar de andere mooie gebouwen tevoorschijn kwam. Die dag hebben wij heel wat kilometers gelopen. Van Brandenburger Tor tot kleine, gezellige steegjes. Ook zijn wij door het Holocaustmonument gelopen. Het was bizar om te bedenken dat het in de oorlog hier mensen geschuild hebben.
De dag na Berlijn was weer een rijsdag van drie uur omdat ik nog mijn opa en oma, die in zuid Duitsland wonen, wilde zien, maar ik was nog te moe omdat in een stuk te rijden, dus in plaats van 6 uur op een dag, hebben wij er 3 uur van gemaakt.
Eenmaal aangekomen in Beieren bij opa en oma genoot ik van de prachtige tuin en hebben wij samen gegeten. Daarna starte de terugreis, mijn lijf was op en ik was blij weer thuis te zijn.
Thuis ging het gewone leven weer verder. Zoals ik hierboven al schreef, had ik de week na mijn vakantie een belafspraak om te kijken of ik iets met kinderen met de Tobi kan doen. Dat was een zinvolle kennismaking! Ze vroeg mij of ik al contact had opgenomen met de school in Apeldoorn. Ik benoemd dat ik wel op de website hed gekeken maar geen emailadres kon vinden. Maar zij heeft blijkbaar wel contacten daar, dus heeft zij mij daar via de mail geïntroduceerd. Het is nu nog schoolvakanties, dus ik verwacht ergens over twee weken iets te horen. Ik ben benieuwd!
Zoals ik eerder al schreef is er een trauma naar boven gekomen. Ik ben echt heel moe en zit écht niet lekker in mijn vel. Gelukkig heb ik mij van de week aangemeld voor, jawel, weer therapie en ik hoop dat het gaat helpen. Sinds donderdag huil ik veel. Deels ook omdat ik ontzettend moe ben. Gelukkig kom ik net terug van twee nachten bij pap en mam. Even weer in mijn kind zijn. Zéker in deze moeilijke tijd en als ik straks thuis ben duik ik lekker mijn bedje in en hoop ik dat mijn trauma zich vannacht een beetje koest houdt.
