De afgelopen weken waren een waas voor mij. Veel puzzelstukje heb ik weer moeten leggen om de puzzel steeds meer compleet te maken en vele puzzelstukje die wel op tafel lagen maar nog niet de passende plek hadden gevonden vallen nu op de juiste plek.
In mijn vorige blog vertelde ik over mijn dat ik spastischer was dan normaal en dat mijn begeleider zei dat het misschien te maken heeft met het trauma nu naar boven komt van mijn geboorte. Dus ik heb een prenatale opstelling gedaan. Dat betekent dat je gaat kijken naar wat is er gebeurt in de buik van je moeder.
Een paar dagen voor de opstelling was ik enorm spastisch, dus ik had al het gevoel dat er iets heftigs uit zou komen.
Toen ik die dag opstond en uit mijn raam keek zag ik een mooie helder rose lucht. De begeleider die mij hielp zei: “het is een mooi dag voor een opstelling.” Ik was moe omdat ik slecht had geslapen van de zenuwen en pijn in mijn benen. Mijn buik zat opslot en ik was misselijk. Ik zou iets gaan ontdekken wat mijn bewustzijn wat ik niet weet maar mijn lijf daarintegen dondersgoed in de smissen heeft.
Even een klein zijsprongetje: Ik had voor de opstelling een potcast geluisterd over prenatale ontwikkeling en wist je dat je in de buik als embryo tering veel mee krijgt van de buitenwereld?! Echt, dit is wetenschappelijk bewezen.
Maar goed, terug naar de dag van de opstelling. We moesten anderhalf uur rijden want het was helemaal in Haarlem, maar gelukkig maakte Blof de reis draagbaarder. Dus ik kon de spanning eruit zingen. Eenmaal aangekomen was het even kruipdoor, sluipdoor om binnen te komen. Maar het is gelukt! We werden welkom geheten onder het genot van een kopje thee en een stukje taart. Daarna legte ze uit wat de bedoeling was en we gingen aan de slag.
Nu ik dit zo schrijf twijfel ik wat ik wil vertellen en want niet, maar ik ga het toch op papier zetten.
Ik moest voorwerpen uitkiezen voor een aantal onderdelen zoals de baarmoeder, het vruchtwater, de placenta, de navelstreng. Maar ook ikzelf kreeg een voorwerp.
Ik voelde en ik keek naar de voorwerpen. Mijn oog landen op een beeldje van een engeltje en het voelde meteen kloppend voor mij alsin, ik voelde dat het engeltje voor mij bestemd was. Vervolgens waren de baarmoeder, de placenta, de navelstreng en het vruchtwater aan de beurt. Ik koos op gevoel, maar ik voelde bij alles dit mijn voorwerpen waren.
Toen moest ik de voorwerpen op intuïtie in de kamer plaatsen. Eerst mezelf, ik had mezelf in het midden gezet. Toen mijn ouders, de placenta, het vruchtwater. Bij mij ontstond er een mooi rijtje, terwijl ik de hele kamer mocht gebruiken.
Er waren een paar uitzonderingen, namelijk het vruchtwater had ik onder een stoel geplaatst. Dat was opvallend.
Toen gingen wij voelen en als je met opstellingen werkt, werk je met energieën. Nogmaals, je moet hier in geloven om dit te kunnen begrijpen en als je denkt dit is voor mij te spieriewirie mag dat, maar ik voel dat het klopt dat.
We gingen alle voorwerpen af en de vrouw die het leiden en mijn begeleider wees ik aan om de beurt te voelen.
Mijn begeleider die voelde al aankomen. Toen wij bij het engeltje aan kwamen voelde mijn begeleider een gemis bij het het engeltje. Ik mis iets. We gingen verder kijken. De baarmoeder was groot en de navelstreng in tweeën gespitst. Mijn begeleider en de vrouw kwam naast mij zitten. Wat betekent dit? Nou zeiden ze: “dit betekent dat je een deel bent van een ongeboren tweeling.”
Het voelde als de wereld in elkaar storte. Tranen stromde over mijn wangen. Was dit echt? WTF! Maar ik weet dat dit klopt, want als ik begin te huilen klopt het.
Toen ik van de schrik was bekomen, was er een mooi gesprek tussen mij en mijn zusje. Het was in het de buik en wij zeiden tegen elkaar dat ik zou blijven en zij niet mee zou komen. Dit hadden wij met elkaar afgesproken. Daarna heb ik afscheid genomen van het engeltje, die mijn tweelingzus voorstelde. Dus dat betekende terug naar de voorwerpenkast om een voorwerp uit te zoeken voor mezelf. Volgens mij had ik een tijger uitgekozen en toen werd ik even een paar minuten op de gang gezet om vervolgens weer door de deur te komen om opnieuw geboren te worden.
Eenmaal weer door de deur stonden mijn begeleider en de vrouw van de opstelling voor mij. Ze zeiden “wij zijn je ouders en jij bent onze dochter.” Toen werd ik omhelst door die twee. Tranen stromende weer over mijn wangen. Ik was vrij en het was eruit.
De dagen daarna was ik moe en veel aan het huilen. What the fack is er gebeurt? Het is moeilijk om het in het koppie te begrijpen, maar ik voel dat het klopt, want ik voelde dat zij heel dichtbij was. Gedurende de week ging ik nadenken over de manier waarop ik nu leef. Ik kwam tot een paar eyopenrs waar ik in dagelijks leven last van heb, maar niet kon verklaren. Bijvoorbeeld verlatingangst, alleen voelen, huilen op mijn verjaardag.. Ik zat er helemaal vol van een kon er nog geen plekje voor geven.
Gelukkig had ik die week een dagje sauna op de planning staan. Ik genoot van de warme sauna’s en de stilte. Stilte om het allemaal te verwerken en het een plekje kon geven. Ik voelde mij herboren. Alleen ik werd meteen in het diepe gegooid (letterlijk en figuurlijk), want ik had mijn zwemkraag vergeten. Mijn eerste reactie was dan maar niet in baden en mijn begeleider zei gelijk: “ik wil hem wel halen?”(we waren in Busloo, dat is een kwartiertje van mijn huis.) Nee, zei mijn andere begeleider. Volgens mij kunnen wij ook zonder een dat wij je vast houden. Mijn hart ging tekeer en mijn eerste reactie was NEE! Maar ik dacht ook ja, fack it, trauma moet je doorleven en dat heb ik gedaan en ik denk dat mijn zusje van boven naar mij kijkt en tering trots is op haar grote zus.
Maar hoe kan ik jou verwerken lieve schat? ik praat veel over je en heb je de naam Elenora gegeven. Geen idee hoe ik op je naam ben gekomen, maar het kwam ineens. En ik ga de zelfde tatoeage laat zetten die ik al heb op mijn linker pols, maar dan met de letter E erin verwerkt.
Nu denk je zeker, hoe gaat het met je spastischiteit? Ja, dat gaat weer goed! Geen pijn meer in mijn heupen! Kan je nagaan hoé veel impact geboortetrauma heeft op de rest van je leven! Ik hoor je denken, wat doe je nu met je cursus? Tja, daar ben ik zelf ook nog niet over uit. Ik ben bang als ik nu weer begin ik er nog niet klaar voor ben en ik weer in een spastische aanvallen schiet, dus nu heb ik besloten om eerst te starten met therapie om te kijken of ik Elenora nog beter een plekje kan geven en vanuit daar langzaam de cursus weer op te pakken, want ik wil nog steeds heel graag met kinderen werken!
Nu ben ik knijter trots dat ik deze blog heb geschreven. En dit is weer een bevestiging dat mijn lijf niet liegt.
