ACCEPTATIE? HOE DOE IK DAT? 
Deze week is eigenlijk net zo als eind vorige week. Ik voel precies wanneer de paracetamol uitgewerkt is. Ik laat het maar toe want negeren? Heeft dat zin? 
Ik doe alles nog tenminste, dat wat ik nog mag en kan. Dat wat nog niet van mij af gepakt is of dat gene waar ik geen energie voor heb. Ik ben zo blij dat ik nog naar mijn werk mag, blij dat ik deel mag uitmaken van het team. Ik ben daar enorm dankbaar voor, ookal gaat het met vallen en opstaan, ze steunen mij altijd. Als ik weer mijn momentje heb dat mijn hoofd niet zo wil als ik het wil dan leggen ze het mij met liefde nog een keer uit, en nog een keer, een nog een keer. 
Dinsdag ging ik zoals gewoonlijk weer met de regio taxi naar mijn werk. Het was koud en het regende pijpenstelen en dan ik extra spastisch. De afspraak is daarom dan ook dat de chauffeur mij de bus in en uit rijd. Maar mijn chauffeur wilde mij niet helpen met rijden. Toen ik nog voor de deur stond heeft mijn pgber mij erin gereden maar ik moest er ook nog uit! Ik zei nee, dat doe ik niet! Oké, het kwam er niet zo duidelijk uit maar heb gewoon niet gereden. Na hakken en stoten heeft die mij toch uit de bus gereden. Toen deed hij de bus dicht en zei tegen mij ga maar rijden. Ik dacht oké, ik kan twee dingen doen. Of ik blijf in de stromende regen staan en wordt nog natter of ik ga toch proberen zelf te rijden. Ik heb er maar voor gekozen om toch te rijden. Mijn spieren wilde natuurlijk niet wat ik wilde op dat moment dus het ging nogal schokkerig. Mijn buschauffeur liep voor mij uit en zei: “kom op! Je kunt het wel” (heel eerlijk weet ik niet meer precies wat hij zei, maar het kwam daarop neer). Toen heeft hij de secretaresse gehaald. Ondertussen heb ik zo goed en zo kwaad als ik kon mij voort bewogen naar de ingang. Collega’s sjesden langs mij heen. Shit! Dacht ik. Waarom kan ik niet zo rijden als, tja, als wat moet ik dat vergelijken? 
Woensdag had ik gelukkig weer mijn dagje vrij. Ik weet altijd precies wat ik die dag wil of moet doen. Deze week moest ik er even tussenuit. Even een luchtje scheppen. Laika (mijn hond) uitlaten. Ik dacht eerst dat ik nog wat boodschappen moest doen, maar bij nader inzien hoefde dat toch niet. Maar ja, wat is dan het doel van mijn wandeling? Ik weet niet waarom ik per se een doel nog heb. Ik heb maar besloten om naar het winkelcentrum te lopen. Toen hebben wij besloten om een naar mijn stam kroeg te gaan. Ja, ik hoor je denken. Die zijn toch helemaal niet open? Klopt! Maar ze bieden koffie to go aan. Voor mij een lekkere kop thee! Maar ja, waar ga je zitten? Even verderop op het plein konden wij op de rand van de fontein zitten. Met mijn gezicht in de zon mijn lekkere warme thee opdrinken. Het zijn kleine dingetjes wat mij even afleidt van de dagelijkse sleur. Maar die kleine dingetjes geven mij zo veel energie. 
Ik dacht telkens weer aan mijn massage die helaas niet door kon gaan. Dat maakt mij toch kapot. De gedachte dat ik niet weet wanneer ik weer mag. Ik stel mij bijna dagelijks voor hoe het zou zijn om daar weer te liggen. De lekkere geur van de olie, de warme kruik waar ik op kom te liggen, de ontspanning van mijn lijf waardoor ik weinig spasmes heb, het gezellige kletsen, dat ik halverwege weg dommel. Zucht. WANNEER kOMT DIE TIJD WEER?! 

Donderdag ben ik gewoon naar mijn werk gegaan. Het was een gezellig boel. Okey, wij werken ook gewoon hoor! In Culemborg zijn wij ook begonnen met de webseid werel. Ik heb daar natuurlijk al ervaring mee vanuit Zeist. Het is ook een keer leuk om niet de enige te zijn die vanalles moet uitvinden. Ik ben bezig om mijn webseid klaar te maken voor mijn blog’s! Want nu heb ik maar een aantal groep mensen die dit lezen. Ik denk als ik het ook buiten Facebook publiceer dat ik dan meer lezers krijg. Wordt vervolgd......... 
Vrijdag ben ik een dagje thuis gebleven, ik was zo moe. Ik was donderdag avond wakker geworden met buikpijn. Toen dacht ik, okey, volgens mij moet ik morgen even HE-LE-MAAL niks doen. 
Zo gezegd, zo gedaan. Na het ontbijt ben ik weer in bed gaan liggen en heb de komische serie Frens gekeken. Dat is precies het goeie voor zo’n dag! Na een uur kwam mijn pgber mij helpen met aankleden. Dan ben ik lekker onder de douche gaan. Daarna heb ik besloten om toch even naar beneden gegaan. S’middags wilde ik weer verder kijken mama legde mij op bed en zei wil je niet gaan slapen? Nee joh! Ik kan niet slapen overdag! Toen vroeg ze zal ik bij je in bed komen liggen? Dat was een uitstekend idee want ik was zo vertrokken. 
De vraag was of ik gisteren zou gaan paard rijden. Na even aarzelen heb ik besloten om toch te gaan. En wát ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Het ging niet zo als ik normaal rij maar om te bedenken dat ik echt heel moe ben ging het echt super! En de boog kan niet altijd gespannen staan zoals mijn begeleider dat zo mooi zegt. 
Zo, ik hoop dat jullie nog niet zijn afgehaakt. Maar volgens mij moet ik er een einde aan brengen. Ik wens jullie nog een mooie zondag! 
#hetlevenvanselinaterenghi